Stop Destroying Videogames: η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και γιατί ο αγώνας συνεχίζεται

Ήταν ένα από τα ραντεβού που περίμενε με μεγαλύτερη προσμονή η κοινότητα των παικτών. Στις 16 Ιουνίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε την επίσημη απάντησή της στην ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών (ICE) «Stop Destroying Videogames». Ετυμηγορία: καμία νέα νομοθεσία προς το παρόν. Ανάλυση, και γιατί αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας.

Υπενθύμιση των γεγονότων

Γεννημένη στον απόηχο του κλεισίματος του The Crew από την Ubisoft το 2024, η πρωτοβουλία ζητούσε οι εκδότες να υποχρεούνται να διατηρούν τα παιχνίδια τους σε κατάσταση ώστε να μπορούν να παιχτούν μετά τη διακοπή της εμπορικής υποστήριξης (λειτουργία εκτός σύνδεσης, διακομιστές κοινότητας κ.λπ.). Υποστηριζόμενη ιδίως από τον Ross Scott, ξεπέρασε όλα τα απαιτούμενα κατώφλια:

• κατατέθηκε στην Επιτροπή στις 26 Ιανουαρίου 2026·
• 1.294.188 επαληθευμένες υπογραφές (περίπου 1,3 εκατομμύριο)·
• τα κατώφλια επιτεύχθηκαν σε 24 κράτη μέλη.

Μια έγκυρη ICE υποχρεώνει την Επιτροπή να απαντήσει, αλλά όχι να νομοθετήσει.

Τι απάντησε η Επιτροπή

Στην απάντησή της της 16ης Ιουνίου 2026 (ανακοίνωση C/2026/4110), η Επιτροπή αναφέρει ότι δεν εξετάζει, στο παρόν στάδιο, το ενδεχόμενο να προτείνει τη ζητούμενη γενική υποχρέωση διατήρησης των παιχνιδιών σε κατάσταση παιξίματος μετά τη διακοπή της εμπορικής τους διάθεσης: την κρίνει δυσανάλογη. Η πνευματική ιδιοκτησία και οι άδειες τρίτων αποτελούν κεντρικό εμπόδιο στη συλλογιστική της, μαζί με την επιχειρηματική ελευθερία, το κόστος, τα επιχειρηματικά απόρρητα, τους κινδύνους κυβερνοασφάλειας και την τεχνική ποικιλομορφία των παιχνιδιών. Επισημαίνει επίσης ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο καταναλωτή προσφέρει ήδη εγγυήσεις στους παίκτες.

Αντί για νόμο, η Επιτροπή δεσμεύεται να:

• ξεκινήσει, έως το τέλος του 2026, έναν διάλογο με τον κλάδο και τους εκπροσώπους των καταναλωτών για την εκπόνηση ενός εθελοντικού κώδικα δεοντολογίας σχετικά με τη διαχείριση του «τέλους ζωής» των παιχνιδιών·
• ενσωματώσει το ζήτημα του τέλους ζωής των παιχνιδιών στην έκθεση εφαρμογής της οδηγίας (ΕΕ) 2019/770 για το ψηφιακό περιεχόμενο·
• συνεργαστεί με τις ενώσεις και τις αρχές για να γνωστοποιήσει καλύτερα τα υφιστάμενα δικαιώματα των καταναλωτών.

Τι κατάφερε ωστόσο η πρωτοβουλία

Θα ήταν λάθος να γραφτεί ότι η αναφορά «δεν χρησίμευσε σε τίποτα». Πέτυχε αυτό που οι αναφορές καταφέρνουν μερικές φορές: να ανοίξουν πόρτες και να επιβάλουν ένα θέμα. Συγκεκριμένα: 1,3 εκατομμύριο επαληθευμένες υποστηρίξεις, μια συνάντηση με την Επιτροπή, μια δημόσια ακρόαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (16 Απριλίου 2026), μια συζήτηση σε ολομέλεια (21 Μαΐου), η επίσημη αναγνώριση του προβλήματος του τέλους ζωής των παιχνιδιών, η ενσωμάτωσή του στην παρακολούθηση της οδηγίας 2019/770, και μια διαρκής ευρωπαϊκή πολιτική και μιντιακή βάση. Αυτό που δεν παρήγαγε είναι ο ζητούμενος κανόνας.

Η ανάλυσή μας: ένας προβλέψιμος κίνδυνος, και ο πραγματικός μοχλός βρίσκεται αλλού

Ο κίνδυνος αυτής της απάντησης ήταν εντοπίσιμος πριν από την απόφαση. Το να ζητηθεί απευθείας μια γενική υποχρέωση διατήρησης σήμαινε να επιλεγεί το έδαφος στο οποίο ο κλάδος διέθετε τα ισχυρότερα επιχειρήματα: πνευματική ιδιοκτησία, άδειες τρίτων, επιχειρηματική ελευθερία, κόστος. Όσο για τον «εθελοντικό κώδικα δεοντολογίας», η ιστορία των εθελοντικών δεσμεύσεων του κλάδου καλεί σε προσοχή ως προς το πραγματικό του εύρος.

Η συνέχεια πρέπει να στοχεύσει σωστά: λιγότερο να δημιουργηθούν νέα δικαιώματα και περισσότερο να εφαρμοστούν αυτά που ήδη υπάρχουν, να αποδειχθούν οι καταχρήσεις, και να ασκηθεί επιρροή στα υπό προετοιμασία κείμενα:

• Η οδηγία (ΕΕ) 2019/770 (ψηφιακό περιεχόμενο) και το δίκαιο των καταχρηστικών ρητρών επιτρέπουν ήδη την αμφισβήτηση πρακτικών όπως η διακριτική καταγγελία ή η μονομερής τροποποίηση χωρίς εγγυήσεις.
• Ο RGPD και ο DSA επιβάλλουν, καθένας στο πραγματικό πεδίο εφαρμογής του (επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για τον έναν, ενδιάμεσες υπηρεσίες για τον άλλο), απαιτήσεις διαφάνειας και εντιμότητας που μπορούν να κινητοποιηθούν εναντίον ορισμένων πρακτικών του κλάδου.
• Ο μελλοντικός Digital Fairness Act (πρόταση που ανακοινώθηκε για το τέλος του 2026) στοχεύει τα dark patterns, τον εθιστικό σχεδιασμό, τις παγίδες συνδρομής και τις ψηφιακές συμβάσεις. Ζητάμε να ενσωματώσει τα προβλήματα που αφορούν ειδικά τις άδειες παιχνιδιών: ενημέρωση πριν από την αγορά, δυσμενείς τροποποιήσεις, διάρκεια πρόσβασης, τερματισμός υπηρεσίας και μέσα επανόρθωσης. Αυτή η ενσωμάτωση, όπως και εκείνη της μεταπώλησης ή της διατήρησης, παραμένει ένα αίτημα προς διεκδίκηση, όχι κεκτημένο περιεχόμενο του σχεδίου, και τώρα είναι η στιγμή, όσο αυτό το κείμενο γράφεται, να ασκηθεί πίεση.

Η αναφορά άνοιξε τις πόρτες και επέβαλε το θέμα. Το ζήτημα τώρα είναι να μετατραπεί αυτή η προσοχή σε νομικούς φακέλους, σε συγκεκριμένα αιτήματα και σε διαρκή συσχετισμό δυνάμεων. Τώρα παίζεται ο νόμος του αύριο.

Πηγές: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απάντηση στην ICE (16 Ιουνίου 2026) · Επίσημο δελτίο της πρωτοβουλίας.

Επίσημες αναφορές

• Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απάντηση στην ICE «Stop Destroying Videogames»
• Ανακοίνωση C(2026) 4110 τελικό της 16ης Ιουνίου 2026, πλήρες κείμενο (PDF, στα αγγλικά)